Nu hoort u het eens van een insider...

(1-8-2009) Al sinds bijna twee jaar maken we duidelijk dat het oppassen is met uw spaargeld. De meeste banken introduceren steeds nieuwe spaarvormen met aantrekkelijke hoge rentes, maar tegelijkertijd worden rentes op oudere spaarvormen verlaagd. En omdat spaarders nu eenmaal niet goed opletten, ontvangen de meesten steeds minder rente, en wordt de bank rijker en rijker. Waar moeten die bonussen anders van betaald worden?
De journalist die hier uitgebreid aandacht aan besteedt is Geert Dekker, voor het eerst in een artikel in de Volkskrant van 15 oktober 2007. Mede naar aanleiding van dat artikel, en artikelen van Cleo Scheerboom en Erica Verdegaal in NRC en NRC-Next, en omdat Hanneke al jaren actief was met de Sparenpagina, richtten we www.vanspaarbankveranderen.nl op.

Uit een recent artikel van Geert Dekker in het AD, bleek dat dit uitmelkbeleid, waarin de Postbank (nu ING) het meest doortrapt was, ook echt intern een naam had: Dakpannen-systeem. Het boek Blauw bloed, van Wichert van Engelen die zo'n twintig jaar bij de Postbank werkte, geeft hierover interessante details. Zo is op pagina 165 te lezen:
“Vroeger werd de Postbank slapend rijk. Dat wil zeggen: er is niets voordeligers dan spaarklanten die hun geld zeer lang op een rekening laten staan zonder er naar om te kijken. Zolang er niet bij- of afgeboekt wordt, kost het weinig administratie, terwijl het tegoed rentegevend kan worden uitgezet. Maar als in de jaren tachtig en negentig de klanten kritischer worden en steeds vaker bereid zijn om voor een paar tienden van procenten hun spaargeld over te boeken van de ene naar de andere bank (zelfs als dat een buitenlandse is), besluit de Postbank terug te slaan met een prachtige nieuwe spaarvorm met meer rente.

De eenvoud van het overboeken van spaargeld binnen de Postbank zelf heeft wel een risico. Eén telefoontje is genoeg om een spaarrekening op te heffen en al het geld, inclusief de resterende rente, op een nieuwe spaarrekening te zetten. Als de Postbank al te opvallend een nieuwe spaarvorm met meer rente introduceert, komt het meeste geld daarop gewoon van bestaande Postbankklanten. Dit soort 'kannibalisatie' levert erg weinig op.
Ondanks vele protesten van consumenten- en bejaardenbonden kent de Postbank daarom decennialang het systeem van de 'stille' introductie.
Een nieuwe spaarvorm wordt uitsluitend bekendgemaakt aan klanten die met een klacht over de rente op hun huidige spaarvorm naar de Postbank bellen. Ook klanten die dreigen met overstappen naar een andere bank, krijgen te horen dat er een nieuwe spaarvorm bestaat. Van alle andere klanten hoopt de Postbank dat zij het niet opmerken dat elk jaar de rente op hun spaarrekening telkens een klein beetje wordt verlaagd. Totdat de eerst zo fantastisch lijkende spaarrekening nog maar één procent rente biedt (waar alle andere spaarvormen ergens tussen de vier en vijf procent rente liggen).

Dit dakpansgewijs stapelen van nieuwe spaarvormen wordt telkens zo goed verzwegen dat ook ik als medewerker af en toe ontdek dat er al een jaar lang een nieuwe spaarvorm bestaat met een betere rente dan mijn huidige spaarrekening. Sinds die tijd bel ik één keer per jaar de klantenservice op en stel de open vraag: “Wat is op dit moment jullie spaarvorm met de hoogste rente?”
De deskundigen zijn al jaren enthousiast over deze slimme manier van marketing waarmee kannibalisatie beperkt blijft en potentiële weglopers bij de bank kunnen worden gehouden. Maar de grens tussen marketing en gewoon je klanten belazeren, is hier wel erg dun geworden.

Het blijft een knap staaltje van de Postbank/ING (en veel andere banken) dat ze hier al jaren mee wegkomen. De Postbank wist zelfs naar buiten toe een compleet ander imago op te bouwen. In eigen voorlichtingsmateriaal worden 'klanten' geciteerd die dingen zeggen als “Je wordt heel goed voorgelicht. Ze dwingen je niets op (sic!).” En: “Weet je, bij de Postbank heb ik het idee dat ze er niet rijker van proberen te worden.” Ook Koot en Bie lieten zich voor het karretje van de Postbank spannen. “De giro kost elke week alleen een beetje speek.'
Toch kan ik de banken nog wel enigszins begrijpen, die zijn er nu eenmaal om geld te verdienen. Maar dat de politiek te hoop loopt tegen bonussen, en niets maar dan ook niet doet aan dit Dakpannen-systeem is me een raadsel. Wat hiermee van de Nederlandse burger wordt afgetroggeld is een veelvoud van alle bonussen en hoge salarissen bij elkaar.
Rob van Eeden

Op de hoogte blijven?

Ontvang gratis nieuwsbrieven en rentemeldingen!

Bent u al abonnee?
Klik hier om in te loggen